Τα αρχαία ελληνικά ανέκδοτα δεν είναι συγκεντρωμένα σε ένα συγκεκριμένο αρχαίο κείμενο. Θα τα βρούμε διασκορπισμένα σε έργα του Πλούταρχου, στις βιογραφίες του Διογένη του Λαέρτιου, στο Ανθολόγιο του Στοβαίου, στα αστεία του Ιεροκλή κλπ.. Στην Ελλάδα "πλάστηκε" η λέξη σπουδαιογέλοιον, που σήμαινε την ανακάλυψη της αστείας πλευράς ακόμα και των πιο σοβαρών γεγονότων της ζωής. Σπουδαία ευφυολογήματα, που διαγείρουν αυθόρμητα συναισθήματα... Το αρχαίο ελληνικό πνεύμα στην πιο διασκεδαστική εκδοχή του! 

₪ ₪ ₪ 

• Ειρωνεύονταν τον Ιφικράτη για την ταπεινή του καταγωγή, κι αυτός αντιμετώπισε την ειρωνεία με τα εξής λόγια: «Δεν είμαι η ουρά κάποιας άλλης γενιάς. Θα γίνω αρχηγός μιας καινούργιας γενιάς!»
• Καθώς βάδιζε ο Θαλής, παρατηρώντας τις θέσεις των αστέρων, έπεσε σε λάκκο. Μια γριά, που είδε το γεγονός, ειρωνεύτηκε τον επιστήμονα: «Θαλή, δεν μπορείς να δεις αυτά που βρίσκονται μπροστά στα πόδια σου και νομίζεις ότι θα μπορέσεις να μάθεις αυτά που βρίσκονται στον ουρανό;»
• Ζητούσαν την κόρη του Θεμιστοκλή σε γάμο, ένας καλός άντρας και ένας πλούσιος. Ο Θεμιστοκλής προτίμησε τον καλό λέγοντας: «Προτιμώ άντρα χωρίς χρήματα παρά χρήματα χωρίς άντρα!»
• Κάποιος έκανε παρατήρηση στον Αριστοτέλη, επειδή έδωσε ελεημοσύνη σε έναν κακό άνθρωπο. Ο Αριστοτέλης τότε αποκρίθηκε: «Την ελεημοσύνη την έδωσα στον άνθρωπο, όχι στον χαρακτήρα του.»
• Ένας φλύαρος κουρέας ρώτησε τον Αρχέλαο, βασιλιά της Μακεδονίας: «Πώς θέλεις να σε κουρέψω;» και ο Αρχέλαος απάντησε: «Σιωπηλός!»
• Ο γιος μιας εταίρας πέταγε πέτρες σε περαστικούς. Ο Διογένης του είπε: «Πρόσεχε μήπως ανάμεσα στους άλλους χτυπήσεις και τον πατέρα σου, που δεν γνωρίζεις.»
• Ο Μέγας Αλέξανδρος έστειλε στον Φωκίωνα 100 τάλαντα. Ο Αθηναίος πολιτικός ρώτησε τους ανθρώπους που του έφερναν το μεγάλο αυτό ποσό: «Γιατί ο Αλέξανδρος διάλεξε εμένα απ’ όλους τους Αθηναίους για να μου χαρίσει 100 τάλαντα;» Οι απεσταλμένοι απάντησαν: «Γιατί μόνο εσένα θεωρεί έντιμο άνθρωπο.» Ο Φωκίωνας αρνήθηκε να δεχτεί το δώρο λέγοντας: «Ας μ’ αφήσει λοιπόν και να είμαι και να φαίνομαι έντιμος.»
• Ο ποιητής Ερμόδοτος παρουσίαζε τον βασιλιά Αντίγονο σε ποίημα του ως γιο του Ήλιου. Ο Αντίγονος, για να κάνει φανερή την υπερβολή, του είπε: «Ο δούλος, που μου κρατά το ουροδοχείο, δεν έχει τέτοια ιδέα για μένα.»
• Ο Πλάτωνας επέπληξε κάποιον γιατί έπαιζε κύβους. Εκείνος δικαιολογήθηκε: «Τα ποσά που παίζω στο παιχνίδι είναι ασήμαντα.» Ο Πλάτωνας του παρατήρησε: «Η συνήθεια όμως να παίζεις δεν είναι καθόλου κάτι ασήμαντο.»
• Έλεγαν στον Διογένη: «Γέρασες, Διογένη, αποτραβήξου πια.» Ο φιλόσοφος απάντησε: «Αν έπαιρνα μέρος σε αγώνα δρόμου, θα έπρεπε, αν έφτανα κοντά στο τέλος, να τα παρατήσω και όχι να εντείνω την προσπάθειά μου;
• Ο Θεμιστοκλής, θέλοντας να πουλήσει εύκολα και σε καλή τιμή ένα οικόπεδο, έβαλε τον ντελάλη να φωνάζει: «Πωλείται οικόπεδο που γειτονεύει με το σπίτι ενός καλού ανθρώπου!»
• Ο Αρίστιππος στον αδελφό του:  «Θυμήσου ότι εσύ άρχισες πρώτος τη φιλονικία, ενώ εγώ πρώτος τη συμφιλίωση.»
• Ρωτήθηκε ο Σωκράτης αν είναι καλό να παντρεύεται κανείς ή όχι. Ο φιλόσοφος απάντησε: «Ό,τι απ’ τα δυο κι αν κάνει κάποιος, θα μετανιώσει.»
• Κάποιος έκανε παρατήρηση στον τύραννο Ιέρωνα ότι από το στόμα του βγαίνει άσχημη μυρωδιά. Ο Ιέρωνας κατηγόρησε τότε τη γυναίκα του, γιατί ποτέ δεν του μίλησε γι’ αυτό. Η γυναίκα του όμως του απάντησε: «Δεν σου είπα τίποτα, γιατί νόμιζα ότι όλοι οι άντρες έτσι μυρίζουν.» 
• Ο Αντισθένης μακρολογούσε κάποτε σε μια διάλεξή του. Ο Πλάτωνας του παρατήρησε: «Αγνοείς ότι το μέτρο του λόγου δεν είναι αυτός που μιλά, αλλ’ αυτός που ακούει.»
• Ρώτησαν τη μητέρα του Πυθαγόρα: «Ύστερα από πόσες ημέρες εξαγνίζεται η γυναίκα από την επαφή της με άντρα;». Εκείνη έδωσε την απάντηση: «Από την επαφή με τον άντρα της αμέσως, από την επαφή με άλλον άντρα, ποτέ.»
• Στον Αισχίνη έκαναν την παρατήρηση ότι, αν και φοίτησε κοντά στον Σωκράτη, είχε τη συνήθεια να μη μιλά.  Και ο Αισχίνης απάντησε: «Κοντά στον Σωκράτη έμαθα όχι μόνο να μιλώ, αλλά και να σωπαίνω.»
• Είπε κάποιος στον φιλόσοφο Στίλπωνα: «Η κόρη σου σε ντροπιάζει με τη ζωή που κάνει.» Εκείνος απάντησε: «Η τιμή που της δίνω εγώ είναι μεγαλύτερη από τη ντροπή που μου δίνει εκείνη.»
• Ο Σωκράτης, βλέποντας το πλήθος και την ποικιλία των αγαθών που πωλούνταν στην αγορά, σκεφτόταν: «Πόσα απ’ αυτά είναι για μένα περιττά!»
• Ένας φιλόσοφος ρωτήθηκε σε τι διαφέρει από τους άλλους ανθρώπους. Ο φιλόσοφος απάντησε: «Οι άλλοι άνθρωποι ζουν για να τρώνε, ενώ εγώ τρώω για να ζω.»
• Ρωτήθηκε ο Σιμωνίδης: «Τι είναι πιο απαραίτητο, ο πλούτος ή η σοφία;» Ο Σιμωνίδης απάντησε: «Δεν ξέρω. Ωστόσο βλέπω τους σοφούς να συχνάζουν στις θύρες των πλουσίων.»
• Η γυναίκα του Αριστείδη έλεγε στον μεγάλο πολιτικό που φρόντιζε διαρκώς για τις υποθέσεις της πόλης: «Τι καλά θα ήταν, αν τις οικογενειακές σου υποθέσεις θεωρούσες δημόσιες και τις δημόσιες οικογενειακές.»
• Ο Αλκιβιάδης χάριζε στον Σωκράτη ένα μεγάλο οικόπεδο για να χτίσει σπίτι. Ο Σωκράτης του λέει: «Αν χρειαζόμουν παπούτσια και μου έδινες ένα μεγάλο δέρμα για να τα φτιάξω, δεν θα ήμουν γελοίος αν το έπαιρνα;»
• Σε κάποιον που έλεγε ότι η ζωή είναι άσχημη, ο Διογένης είπε: «Άσχημη δεν είναι η ζωή, άσχημη είναι η άσχημη ζωή.»

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:  Σ. Γκίκας  | ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ | ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΑΒΒΑΛΑΣ